Dichterbij

Zijn waar het onzeker is. Niet weten wat er na de bocht op je pad ligt. Hoe te vertrouwen dat je ook daar in het onbekende je weg weer vindt en de zon er zal schijnen?
Wie kent die gevoelens niet?

Als ik bang word, focus ik op het hervinden van mijn innerlijke rust. De reflex om naar binnen te keren is me heel vertrouwd. Daar diep van binnen vind ik de verbinding met ‘alles wat is.’  Persoonlijk verdriet en zorg vinden een universele bedding. Zo ontstaat er een basis in èn buiten mijzelf en kan ik accepteren wat is en komt. De woorden van Franciscus van Assisi (13e eeuw) spelen daarbij vaak door mijn hoofd:  Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. De innerlijke rust om te accepteren wat ik niet kan veranderen. En de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

De weg naar dat diepe gevoel van verbonden zijn – met jezelf, èn met een bron buiten jezelf – is voor iedereen anders. Ook de woorden die over dat verlangen gaan verschillen.

In ‘De Verdieping’ ga ik schrijven over wat voor mij werkt: contemplatief lezen en schrijven. Lectio divina noemen de monniken het: heel langzaam lezen van een spirituele tekst tot een passage je raakt en daar dan bij blijven, niet verder lezen. Associaties de ruimte geven, beelden die opkomen de kans geven zich te tonen. Zoeken wat die woorden voor je betekenen en wat je met dat inzicht kan gaan doen. In die serie blogs laat ik je zien welke teksten voor mij werkzaam zijn, wat mijn associaties zijn, mijn inzichten en hoe ik die in mijn leven een plek geef. 

Hoewel het wezenlijke zich voorbij de taal bevindt, zoek ik toch de woorden om daar te komen. Als opmaat dit bekende gedicht[1] van de 13e eeuwse soefi-mysticus Rumi. Alledaagse woorden en beelden voor een universeel verhaal dat ook het jouwe is.

De herberg 

Dit mens-zijn is een soort herberg
elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede glimlach
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

[1] Wil je met dit gedicht werken? Op www.shodo.nl een inspirerend en leuk schrijfretraiteboek van Christine de Vries